Naamloos deel 2

2.

De eerste deur die je tegen kwam, aan de linkerkant, was de deur die je naar de grote, lichte woonkamer leidde.
            Tot Charlotte’s verbazing stond de ruimte vol met meubels. Een onverwachts pluspunt. Het was alsof de bewoners het huis haastig hadden verlaten, en er niet over hadden gedacht om iets mee te nemen.
            In de hoek, bij het achterraam, stond een piano. De klep was dicht, er stond een boek met muziekbladen op de lessenaar, en een dikke laag stof bedekte de vleugel.  
            Aan de kant van het raam, het lichtere deel van de ruimte, stonden twee grote, luie stoelen naast elkaar, met daar tegenover een comfortabel uitziende bank, en in het midden een tafel.  Ze liet zich op de leren bank zakken en zat daar even, denkend. Ze dacht aan die dag ervoor. Hoe ze bedacht er op uit te gaan. Hoe verbaasd haar baas was toen ze ontslag nam.  “Maar je bent onze beste journaliste. Dit kun je niet maken.” Zoals hij geprobeerd had haar om te kopen met salarisverhoging, maar ze alleen maar gelachen had.
            Misschien een beetje gemeen van haar. Maar ach, ze had geen salarisverhoging nodig. De erfenis was genoeg om tot haar tachtigste dagelijks uit eten te gaan in een chic restaurent met een michelin ster. Dus dat zat wel goed. Niet dat ze dat aan haar baas vertelde. Niet dat ze dat aan überhaupt iemand zou vertellen. Zelfs niet aan haar moeder – die zou alleen maar weer zielig gaan zitten huilen omdat Charlotte de erfenis had gekregen, en dan zou ze een afspraak maken bij de psychiater maken. Zij had van zulke buien

Ze vroeg zich af wat haar moeder zou zeggen als bleek dat ze in Nyons zat, in plaats van Parijs. Zelfde gold voor Gina. Die had het hele Parijs gebeuren vast al aan haar moeder doorgebriefd. Dat gebeurde altijd zo. Het was net alsof Gina haar moeders dochter was, in plaats van zijzelf. Haar moeder was fan van Gina, Gina was fan van haar moeder. Zo was het altijd al geweest, en zo zou het ook blijven. Gina ‘begreep’ die gekke buien van Charlotte’s moeder. Hoe Gina het voor elkaar kreeg, wist ze het niet, maar het was Charlotte nog nooit gelukt. Ze zaten gewoon niet zo op een lijn.

            Ze stond weer op – het was nog een hele klus, het was zo’n bank waar je bijna in verdween – en verplaatste zich naar het tweede vertrek, de keuken. Blijkbaar hadden haar overgrootouders vlak voordat ze naar Engeland vertrokken nog wat aan de keuken gedaan, want het zag er nog best aardig uit. Zelfs heel leuk. De keukenkastjes waren lichtblauw, en de vloer was een zwart-wit blokjes patroon.
            In het midden van de kamer stond een ronde eettafel, met vier stoelen er omheen, en wederom een laag stof er bovenop.  Ze vroeg zich af of er een plek was waar geen stof lag, en lachte in zichzelf. Natuurlijk niet. Ze nam zichzelf voor morgen naar het dorp te gaan en een heleboel schoonmaakspullen te kopen.
 Dit kon nog wel eens een hele grote klus gaan worden. Een hele, hele grote klus.