9.1

9.

Jacques Vernier was een man van hoge afkomst, en zijn toekomstbeeld was ooit rooskleurig. Hij zou met een rijke vrouw trouwen waarvan hij misschien wel niet hield, maar die wel een flink fortuin had, en hij zou de rest van zijn leven niet om geld verlegen zitten, zoals hij eigenlijk nog nooit had gedaan.
            Dat beeld werd verstoord toen Victoria Beckett op het toneel kwam en niet meer vertrok. Hun affaire was kort en nooit meer zouden ze elkaar zien, totdat haar familie er achter kwam. Aan haar kant werd door haar vader aangedrongen op een huwelijk, en aan zijn kant dreigde zijn vader met onterving als hij het wel deed, en tegelijk dwong hij het te doen omdat hij de waardigheid van het arme meisje voorgoed geruïneerd had, zo vond zijn vader.
            Nu was hij getrouwd met een vrouw waarvan hij niet hield en had nauwelijks geld. Was tenminste een ideaal van zijn toekomstbeeld uitgekomen.

            Hij liet een hand door zijn lange, blonde haar glijden, dat hij achterover had gekamd en samen had gebonden in een klein staartje. Zijn blauwgrijze ogen stonden nors, zoals altijd, toen hij van zijn witte paard afstapte.
            Victoria kwam hoogzwanger aanlopen met haar broer die achter haar aanliep.
            “Frederick,” zei hij, met een knikje zo klein dat het nauwelijks een knikje te noemen was.
            Antoine en Sóphie kwamen als een raket aangevlogen met een vreemde vrouw achter zich aan. Ze droeg een groene jurk en een bos donker haar hing losjes over haar ene schouder. Ze moest niet veel ouder zijn dan Mrs Vernier.
            Victoria en Frederick wisselden een blik terwijl Charlotte bij het groepje kwam staan. “Jacques,” zei Victoria. Jacques, die Charlotte van top tot teen met een nors oog bekeek, liet zijn blik weer op Victoria vallen. “dit is Juffrouw Charlotte Dupont.”
            Charlotte maakte een klein buiginkje en keek weer weg, maar Jacques pakte haar rechterhand, maakte een diepe buiging en plaatste een kus op Charlottes hand. “Jacques Vernier, juffrouw Dupont, het is me een genoegen om kennis met u te maken.”          
            Hij kwam weer omhoog en zijn grijsblauwe ogen keken in de hare en ze staarden elkaar even aan. Hun onderonsje werd verstoord door de hulp die hen allen naar binnen roep voor het avondeten dat geserveerd werd. De kinderen renden naar binnen en Charlotte werd geleid door Jacques. Ze wierp een blik over haar schouder en zag Frederick, naast zijn zus lopen, verbaasd naar de twee voor hen kijken, een beetje bezorgd.

Het diner was simpel maar goed. Jacques en Victoria zaten naast elkaar en Charlotte en Frederick tegenover hen. Het baarde Frederick zorgen over de hoeveelheid keren waar Jacques blikken naar Charlotte wierp. Hij kende zijn zwagers karakter zo goed als dat te kennen viel en hij wist dat Jacques alles zou doen om zijn zin te krijgen. Alles, al was het het bedriegen of kwetsen van andere mensen.