7.2

“Victoria,” zei Frederick, “is het mogelijk voor juffrouw Dupont om zich even wat te wassen? Wellicht een—.”
            “Maar natuurlijk,” onderbrak zijn zusje hem. “Mevrouw, volgt u mij maar. Ik heb zelfs nog wel een jurk die u zal passen.” Ze pakte Charlotte bij haar arm en trok haar mee, en Charlotte zag Mr Beckett nog een klein knikje maken. “We zijn beiden wel aardig van dezelfde bouw, meen ik. Welja, niet in mijn toestand, natuurlijk.” Voegde ze er lachend aan toe terwijl ze op haar bolle buik wees.

            “U weet niet wat voor een verademing het is voor mij om eindelijk eens in het gezelschap van een heus mens te zijn. Er gebeuren hier zelden opwindende dingen, zieet u.” kwebbelde haar schijnbaar nieuwe beste vriendin, die haar voorging het huis in.  Toen Charlotte een blik over haar schouder wierp en Frederick zijn neefje en nichtje achteraan zag zitten lachte ze, terwijl ze de nog steeds kwetterende Mrs Vernier gedwee volgde.
           
             “Ik zal de bediende een bak laten vullen met water, en haar schone doeken laten halen. U zult uzelf wel willen wassen.” Victoria gaf een klein knikje naar haar met modder bedekte kleren en verdween toen naar een van de kamers, Charlotte bovenaan de trap achterlatend.  Charlotte liep een beetje heen en weer over de gang en zag Victoria met een wat ouder uitziend vrouwtje een rap Frans gesprek houden. De hulp knikte gedwee naar de opdrachten van de vrouw des huizes en spoedde zich naar een andere kamer.
            Toen ze terugkwam sleepte ze Charlotte mee naar de kamer rechts, en mompelde iets over een jurk.
            “Victoria?” begon ze, “Maak je niet al te druk, hè? Zeker niet in jou—uw toestand. Ik wil niet van last zijn.” Met een verontschuldigende glimlach keek ze Victoria aan.
            Haar nieuwe vriendin draaide zich om. “Zeg dat nou niet.” zei ze, “Ik ben blij met wat gezelschap.” Ze legde haar hand op Charlottes arm. “Echt.”
            “Bovendien ben ik de drukte gewend. Met twee kinderen en maar één dienstmeisje  – nee, zelfs geen gouvernante—” – Charlotte haalde quasi verbaasd haar wenkbrauwen op – “en meneer Vernier is altijd weg.  Ik zorg voor de kinderen en Marie doet het huishouden.” babbelde ze.

De kamer waar ze nu waren was groot en kaal. Een warmrood tapijt bedekte de vloer en twee grote ramen voorzagen de kamer van licht. Aan de wanden hingen verschillende schilderijen van landschappen en aan de rechterzijde van de kamer stond een groot hemelbed, met aan weerszijden een klein tafeltje.
            Aan de linkerkant van de kamer stond een grote kast met drie deuren.
Victoria opende de kastdeuren en er verschenen talloze jurken.  “Zie eens, jurken. Kies de jurk die u wilt. Ik pas ze toch niet meer en ik betwijfel of ik er na de derde ooit weer in zal passen.” Lachend wees ze op haar buik. “Neem ze desnoods allemaal.”
            Charlotte negeerde de laatste opmerking en vroeg: “Hoe lang moet je nog?”
Victoria haalde haar schouders op. “Het is lang geleden dat een arts mij bezocht heeft. Maar ik meen dat het nu officieel nog twee weken zal duren. Hoe dan ook, het is algemeen bekend dat ik het niet snel met mensen eens ben. De arts zegt twee weken, ik zeg minder.” zei ze vastberaden.
            Ze wendde haar blik af naar de kast. “Welnu, Charlotte Dupont. Ik geloof dat wij op zoek waren naar een jurk.”