8.2

Maria verontschuldigde zich en verliet de kamer om binnen vijf minuten weer terug te keren. 
            “Madame Vernier en monsieur Beckett staan er op dat u mee dineert” zei ze in moeizaam Engels. “Nou,” zei Charlotte aarzelend, “goed dan.” Ze maakte een kort knikje naar de hulp, nadat deze nogmaals had gezegd dat het eten om stipt zeven uur op tafel zou staan.

“Zeven uur al!” riep Charlotte verbaasd uit, weer alleen in de bibliotheek.
            Dan was ze wel een heel groot van haar herinneringen van die dag kwijtgeraakt. En haar tijdsgevoel had haar ernstig in de steek gelaten.

            Ze verliet de kamer door de andere deur en kwam weer in de hal en dit keer ging ze via de achterdeur naar buiten, en kwam terecht in de grote tuin.
            Antoine en Sóphie renden achter elkaar aan over het gras, en Frederick en Victoria zaten op een bank die middenin de tuin stond.
            “Juffrouw Dupont,” Frederick stond op en knikte toen ze aan kwam lopen over het gras. Ze knikte terug.
            “Mrs Vernier – Victoria,” zei ze, “Ik stel de moeite zeer op prijs, hoor, maar ik wil niet tot last zijn.” Afwachtend keek ze naar Victoria die tegelijk met Frederick in lachen uitbarstte.
            “Ik geloof,” merkte Victoria op, “dat dat al de derde keer was dat u dat zegt. En nu wil ik het absoluut niet meer horen.” Frederick bevestigde het met een knikje. “Wil je een kopje thee?”
            Charlotte bloosde en knikte,  en terwijl ze op de bank tegenover Victoria en Frederick ging zitten schonk Frederick een porseleinen kopje vol met thee en zette de theepot weer op de tafel voor hem.

Daar zaten ze dan op de banken middenin de tuin, nippend van hun kopjes thee en met alleen het geluid van de twee spelende kinderen.
            Charlotte bestuurde de broer en zus.
Frederick was lang, had rossig haar en bruine ogen waarin lichtjes twinkelden als hij lachte. Maar er was ook iets triests in ze te zien, al kon ze het niet precies verwoorden.
            Victoria was jong. Jonger dan zijzelf. Ze moest er niet aan denken om nu al met drie kinderen rond te hobbelen. Hoe jong moest ze wel niet zijn geweest toen de eerste werd geboren?
            Haar haar was donkerder dan dat van haar broer, maar ze hadden precies dezelfde ogen. Dezelfde glinsterende ogen maar ook dezelfde trieste blik waar misschien een verschrikkelijk geheim in verborgen lag.

De stilte werd verbroken door het geluid van paardenhoeven die over het pad denderden, en steeds dichterbij kwamen.
            In een ruk kwam Victoria overeind en gevolgd door haar broer liep ze naar  voren, beiden met een ernstig gezicht. Charlotte keek ze na, nadat ze had besloten ze maar niet te volgen.
            “Jacques!” hoorde ze Victoria van de voorkant van het huis roepen.

De heer des huizes was gearriveerd.