7.
Het huis van Fredericks zus, -Charlotte had geen idee hoe ze heette- en haar man en wie weet zelfs wel kinderen, was klein maar knus en schattig. Desondanks dat het huis middenin het bos stond, waren de tuin en het gebouw dat daar middenin stond met zon overgoten.
“Oom Frederick!” een jongetje van een jaar of vier kwam over het gras aangehobbeld, gevolgd door een net wat ouder meisje.
“Mijn neefje en nichtje. Antoine van vier, en Sóphie van zes.” Zei Frederick toen de twee kinderen voor ze stonden. Charlotte zakte door haar knieën en stak haar hand uit. “Ik ben Charlotte Dupont,” zei ze, terwijl ze het kleine handje van Antoine schudde. “ik had net het plezier jullie oom te ontmoeten.” glimlachte ze.
“Oom Frederick!” een jongetje van een jaar of vier kwam over het gras aangehobbeld, gevolgd door een net wat ouder meisje.
“Mijn neefje en nichtje. Antoine van vier, en Sóphie van zes.” Zei Frederick toen de twee kinderen voor ze stonden. Charlotte zakte door haar knieën en stak haar hand uit. “Ik ben Charlotte Dupont,” zei ze, terwijl ze het kleine handje van Antoine schudde. “ik had net het plezier jullie oom te ontmoeten.” glimlachte ze.
Vanachter het huis kwam een hoogzwanger figuur aangelopen. Antoine keek om en zag zijn moeder. “Mama,” riep hij. “Oom Frederick heeft een vreemde mevrouw meegebracht!” klonk het kleine jongetje vol ontzetting. Het meisje, Sóphie, nam Charlotte van top tot teen in zich op, tot Charlotte weer overeind kwam toen Mevrouw Vernier, Fredericks zus kwam aangelopen.
“Mijn verontschuldigingen voor mijn zoon” zei de nog naamloze zus. Ze had dezelfde bruine ogen als haar broer, maar haar haren waren iets donkerder dan die van Frederick. Ze leek opvallend jong.
“Juffrouw Dupont, dit is mijn zus, Victoria Vernier. Victoria, dit is Charlotte Dupont.” Zei Mr Beckett op de officiële wijze.
Victoria Vernier maakte een kleine buiging, haar handen om haar grote buik gevouwen, en aarzelend volgde Charlotte haar voorbeeld. Ze begon het steeds vreemder te vinden.
Frederick, er uitziend en sprekend alsof hij zo uit een historische roman à la Brontë en Austen was gestapt was tot daaraantoe. Misschien was hij geschiedkundige, gespecialiceerd in de 19e eeuw. Of misschien hield hij wel gewoon van verkleden. Maar dat Victoria Vernier en haar twee kinderen er ook al bij liepen als een clubje Elizabeth Bennets werd haar toch een beetje te gek.
“Mijn verontschuldigingen voor mijn zoon” zei de nog naamloze zus. Ze had dezelfde bruine ogen als haar broer, maar haar haren waren iets donkerder dan die van Frederick. Ze leek opvallend jong.
“Juffrouw Dupont, dit is mijn zus, Victoria Vernier. Victoria, dit is Charlotte Dupont.” Zei Mr Beckett op de officiële wijze.
Victoria Vernier maakte een kleine buiging, haar handen om haar grote buik gevouwen, en aarzelend volgde Charlotte haar voorbeeld. Ze begon het steeds vreemder te vinden.
Frederick, er uitziend en sprekend alsof hij zo uit een historische roman à la Brontë en Austen was gestapt was tot daaraantoe. Misschien was hij geschiedkundige, gespecialiceerd in de 19e eeuw. Of misschien hield hij wel gewoon van verkleden. Maar dat Victoria Vernier en haar twee kinderen er ook al bij liepen als een clubje Elizabeth Bennets werd haar toch een beetje te gek.
Met ruim 5600 woorden heb ik nu mijn NanoWrimo verhaal overschreden en mag ik dit het langste verhaal ooit door mij geschreven noemen :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten