“Wat een fantastisch diner, Maria.” zei Frederick om de stilte aan tafel te doorbreken. Maria knikte en vroeg of er nog meer geserveerd moest worden. Frederick zei van niet en daarmee keerde de stilte aan tafel weer terug.
“Victoria” zei Charlotte, die de bedoelingen van Frederick doorkreeg en ook een poging deed de stilte te vermijden. “Vanavond keer ik terug naar mijn eigen huis (Victoria probeerde tegen haar in te gaan maar Charlotte sprak vastberaden door) en ik vroeg me af of het mogelijk was deze jurk mee te nemen. Ik was mijn eigen kleding en breng deze japon zo snel mogelijk terug.”
Mrs Vernier schudde haar hoofd. “Als je echt beslist weg wilt, dan kan ik niets doen om je tegen te houden, maar weet dat je hier zo lang mag blijven als je wilt. Maar ik houd je niet tegen. Houd dan tenminste de jurk. Ik geef het je als cadeau. Als teken van vriendschap.”
Dankbaar glimlachte Charlotte en at wat. “Juffrouw Dupont, laat mij zo vrij zijn om u naar huis te begeleiden.” zei Jacques, waarna Frederick geschrokken opkeek en zijn mes en vork naast zijn bord neerlegde. “Ik geloof, Jacques,” zei hij, Mr Vernier strak aankijkend, “dat het een ongeschreven regel is dat men hun hoogzwangere vrouw niet alleen laat. En volgensmij,” een blik werpend op zijn zus tegenover hem, “is dat toch echt een hoogzwangere vrouw.”
“Nee,” zei hij. “Laat mij haar maar brengen.”
Verbaasd keek Jacques op van de plotselinge vastberadenheid van Frederick. “Frederick,” zei hij. “Victoria is in een prima staat. Ik ben binnen enkele uren terug en jij, haar bloedeigen broer, bent bij haar en beschermt haar als het nodig is. Ik breng juffrouw Dupont.”
Frederick haalde zijn wenkbrauwen op en Charlotte aanschouwde de interactie tussen Jacques en Freddie gefacineerd en lachte in zichzelf. Waar thuis in London nauwelijks aandacht aan haar werd besteed, werd er nu hier in Frankrijk door twee mannen om haar gestreden. Het idee zelf was zo onwerkelijk dat ze zich steeds meer ging afvragen waar de verborgen camera’s hingen.
“Monsieur Vernier, Mr Beckett, laat mij iets zeggen.” Onderbrak ze de strijd die maar niet leek te eindigen, terwijl ze beiden even kort aankeek en de mannen hun mond gesloten hielden. “Ik kan prima zelf lopen. Ik moet het met Mr Beckett eens zijn, want Jacques, ik ben ook van mening dat u uw vrouw niet alleen moet laten. Ze is hoogzwanger en met twee jonge kinderen.” zei ze.
Jacques zuchtte en gaf zich gewonnen. “Laat mij u dan brengen” zei Frederick hoopvol en Charlotte glimlachte. “Alsjeblieft, het is niet nodig.” zei ze vastberaden, haar bestek neerleggend op haar lege bord, en ze stond op. “Het is beter dat ik ga. Ik kom gauw weer.” voegde ze er aan toe terwijl ze Victoria even kort aankeek.
Ze pakte haar spullen en verliet het huis, een verbaasde familie achterlatend.
“Victoria” zei Charlotte, die de bedoelingen van Frederick doorkreeg en ook een poging deed de stilte te vermijden. “Vanavond keer ik terug naar mijn eigen huis (Victoria probeerde tegen haar in te gaan maar Charlotte sprak vastberaden door) en ik vroeg me af of het mogelijk was deze jurk mee te nemen. Ik was mijn eigen kleding en breng deze japon zo snel mogelijk terug.”
Mrs Vernier schudde haar hoofd. “Als je echt beslist weg wilt, dan kan ik niets doen om je tegen te houden, maar weet dat je hier zo lang mag blijven als je wilt. Maar ik houd je niet tegen. Houd dan tenminste de jurk. Ik geef het je als cadeau. Als teken van vriendschap.”
Dankbaar glimlachte Charlotte en at wat. “Juffrouw Dupont, laat mij zo vrij zijn om u naar huis te begeleiden.” zei Jacques, waarna Frederick geschrokken opkeek en zijn mes en vork naast zijn bord neerlegde. “Ik geloof, Jacques,” zei hij, Mr Vernier strak aankijkend, “dat het een ongeschreven regel is dat men hun hoogzwangere vrouw niet alleen laat. En volgensmij,” een blik werpend op zijn zus tegenover hem, “is dat toch echt een hoogzwangere vrouw.”
“Nee,” zei hij. “Laat mij haar maar brengen.”
Verbaasd keek Jacques op van de plotselinge vastberadenheid van Frederick. “Frederick,” zei hij. “Victoria is in een prima staat. Ik ben binnen enkele uren terug en jij, haar bloedeigen broer, bent bij haar en beschermt haar als het nodig is. Ik breng juffrouw Dupont.”
Frederick haalde zijn wenkbrauwen op en Charlotte aanschouwde de interactie tussen Jacques en Freddie gefacineerd en lachte in zichzelf. Waar thuis in London nauwelijks aandacht aan haar werd besteed, werd er nu hier in Frankrijk door twee mannen om haar gestreden. Het idee zelf was zo onwerkelijk dat ze zich steeds meer ging afvragen waar de verborgen camera’s hingen.
“Monsieur Vernier, Mr Beckett, laat mij iets zeggen.” Onderbrak ze de strijd die maar niet leek te eindigen, terwijl ze beiden even kort aankeek en de mannen hun mond gesloten hielden. “Ik kan prima zelf lopen. Ik moet het met Mr Beckett eens zijn, want Jacques, ik ben ook van mening dat u uw vrouw niet alleen moet laten. Ze is hoogzwanger en met twee jonge kinderen.” zei ze.
Jacques zuchtte en gaf zich gewonnen. “Laat mij u dan brengen” zei Frederick hoopvol en Charlotte glimlachte. “Alsjeblieft, het is niet nodig.” zei ze vastberaden, haar bestek neerleggend op haar lege bord, en ze stond op. “Het is beter dat ik ga. Ik kom gauw weer.” voegde ze er aan toe terwijl ze Victoria even kort aankeek.
Ze pakte haar spullen en verliet het huis, een verbaasde familie achterlatend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten