“Dus,” begon ze. “U bent in Londen geweest. U weet wat mij hier naartoe brengt, maar wat brengt u?” vanuit haar ooghoeken keek ze naar hem opzij en ze zag hem aarzelen.
“Ik ben hier al een paar maanden,” zei Frederick. “Mijn zus woont hier in de buurt. Ze is getrouwd met een Fransman en sindsdien woont ze hier. Dit is de eerste keer sinds zeven jaar dat ik ze bezoek.” Een flauw glimlachje vormde zich om zijn lippen.
“Zeven jaar,” sprak ze. “dat is nogal een poosje. U hebt haar vast gemist.” Ze wachtte even zijn reactie af en zag hem een klein knikje maken, voor ze weer verder praatte. “Uw zus mag zich gelukkig prijzen. Ik heb hier nog niet veel gezien, maar wat ik gezien heb is ronduit prachtig.”
Frederick aarzelde. Hij wilde het haar niet vertellen. Niet nu. Iets in haar stem en blik vertelde hem dat hij haar kon vertrouwen, maar hij deed het niet. Het leek hem wat ongepast en wat ongemakkelijk, om een wildvreemde nu al het verhaal over de schande van de familie te vertellen.
“Ja,” besloot hij. “Ja, ze is heel gelukkig hier. En het is hier inderdaad mooi.” beaamde Frederick.
“Het weer is hier wel vreemd. Er zijn stormen die ik alleen schijn mee te maken.” Charlotte grijnsde en ze keek hem verwachtingsvol aan. Zijn humeur leek te zijn veranderd in de afgelopen paar minuten, en hij lachte niet om haar grap. Zelfs geen glimlach, en zelfs geen mondhoek die een beetje vertrok en ook maar iets van die soort vormde.
Frederick zuchtte en dacht een beetje. Hij keek naar de vrouw die hij nog maar zo kort kende maar die al zoveel van hem wist. Misschien zoveel dat het een beetje ongepast werd. Het was tegen de regels in van de omgangen tussen mannen en vrouwen. Over het algemeen moest je door een ander aan elkaar voorgesteld worden en moest je eerst een aantal keer met elkaar heel officieel en niet-pratend dansen op een bal in een van de landgoeden in de buurt.
Maar dat was officieel. Traditie. Net zoals dat het een traditie was om te trouwen, de erfenis te ontvangen en te zorgen voor een zoon die dat geld dan weer overnam. Frederick was niet zo’n liefhebber van deze principes. Trouwen zou hij om liefde doen, en mocht het lot hem geen zoon geven was dat dan heel jammer voor de maatschappij. Met een dochter zou hij niet minder gelukkig zijn.
“Ik ben hier al een paar maanden,” zei Frederick. “Mijn zus woont hier in de buurt. Ze is getrouwd met een Fransman en sindsdien woont ze hier. Dit is de eerste keer sinds zeven jaar dat ik ze bezoek.” Een flauw glimlachje vormde zich om zijn lippen.
“Zeven jaar,” sprak ze. “dat is nogal een poosje. U hebt haar vast gemist.” Ze wachtte even zijn reactie af en zag hem een klein knikje maken, voor ze weer verder praatte. “Uw zus mag zich gelukkig prijzen. Ik heb hier nog niet veel gezien, maar wat ik gezien heb is ronduit prachtig.”
Frederick aarzelde. Hij wilde het haar niet vertellen. Niet nu. Iets in haar stem en blik vertelde hem dat hij haar kon vertrouwen, maar hij deed het niet. Het leek hem wat ongepast en wat ongemakkelijk, om een wildvreemde nu al het verhaal over de schande van de familie te vertellen.
“Ja,” besloot hij. “Ja, ze is heel gelukkig hier. En het is hier inderdaad mooi.” beaamde Frederick.
“Het weer is hier wel vreemd. Er zijn stormen die ik alleen schijn mee te maken.” Charlotte grijnsde en ze keek hem verwachtingsvol aan. Zijn humeur leek te zijn veranderd in de afgelopen paar minuten, en hij lachte niet om haar grap. Zelfs geen glimlach, en zelfs geen mondhoek die een beetje vertrok en ook maar iets van die soort vormde.
Frederick zuchtte en dacht een beetje. Hij keek naar de vrouw die hij nog maar zo kort kende maar die al zoveel van hem wist. Misschien zoveel dat het een beetje ongepast werd. Het was tegen de regels in van de omgangen tussen mannen en vrouwen. Over het algemeen moest je door een ander aan elkaar voorgesteld worden en moest je eerst een aantal keer met elkaar heel officieel en niet-pratend dansen op een bal in een van de landgoeden in de buurt.
Maar dat was officieel. Traditie. Net zoals dat het een traditie was om te trouwen, de erfenis te ontvangen en te zorgen voor een zoon die dat geld dan weer overnam. Frederick was niet zo’n liefhebber van deze principes. Trouwen zou hij om liefde doen, en mocht het lot hem geen zoon geven was dat dan heel jammer voor de maatschappij. Met een dochter zou hij niet minder gelukkig zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten