8.
Het was al later dan ze dacht, zo bleek toen ze, nadat ze zich had gewassen met wat koud water, beneden kwam, gehuld in een lange jurk van een zachtgroene stof. De jurk zat strak tot onder haar borsten en liep van daaruit losjes uit.
Een aangename geur kwam haar tegemoet vanuit de kamers voor haar. De deur stond half open en ze keek recht in een warm uitziende kamer waar Victoria gestrest binnen kwam en vervolgens door een andere deur weer vertrok. Charlotte duwde de deur verder open en werd meteen verwarmd door een aangename warmte, afkomstig van een knetterende openhaard.
De kamer, klein maar knus, bracht haar via een volgende deur naar een volgende kamer. De keuken was gevuld met geuren en warmte. Maria, de hulp, stond driftig in een pan te roeren en leek Charlottes aanwezigheid niet te hebben gemerkt.
“Is er iets waarmee ik kan helpen?” vroeg Charlotte, en ze zag Maria opschrikken van haar klus. “Nee, nee.” Zei ze, er nog wat onverstaanbare Franse woorden achteraan mompelend, waarna ze weer verder ging met koken.
De volgende deur bracht haar naar een donkere kamer met twee kleine ramen, waarvoor donkerrode gordijnen hingen. De muren stonden vol met oude boeken en in de ene hoek stond een oud uitziende pianoforte. In de andere, vlak naast de deur, stond een grote en comfortabele zetel.
Ze liet haar handen langs de met boeken gevulde muren glijden, pakte een willekeurige uit de kast en nam plaats in de stoel.
In stilte bladerde ze door het boek heen zonder er maar een woord van te lezen. Frans. Kon ze natuurlijk niets van begrijpen. En Frans was niet het enige wat ze niet kon begrijpen. Dit alles kon ze niet begrijpen. Was ze echt in een soort van ‘grappige’ grap getrapt, dan hadden de bedenkers er wel flink hun best voor gedaan. Het leek haar net zo onmogelijk als dat ze plotseling naar de 19e eeuw was getoverd.
Ze legde haar hoofd in haar handen en zuchtte en zat daar even, totdat de stem van de hulp haar wakker deed schrikken. “Mademoiselle Dupont?”
Charlotte keek op en glimlachte flauwtjes, en Maria zei in gebroken Engels met een zwaar Frans accent: “Mijn meesteres en haar broer vragen mij u mee te delen dat het diner over een halfuur geserveerd wordt.” Ze maakte aanstalten weer te vertrekken met een kort knikje.
“Nee, nee!” zei Charlotte. “Maria, wacht. Ik wil niet tot last zijn. Ik was eigenlijk van plan zo te vertrekken.”
Maria verontschuldigde zich en verliet de kamer.
Het was al later dan ze dacht, zo bleek toen ze, nadat ze zich had gewassen met wat koud water, beneden kwam, gehuld in een lange jurk van een zachtgroene stof. De jurk zat strak tot onder haar borsten en liep van daaruit losjes uit.
Een aangename geur kwam haar tegemoet vanuit de kamers voor haar. De deur stond half open en ze keek recht in een warm uitziende kamer waar Victoria gestrest binnen kwam en vervolgens door een andere deur weer vertrok. Charlotte duwde de deur verder open en werd meteen verwarmd door een aangename warmte, afkomstig van een knetterende openhaard.
De kamer, klein maar knus, bracht haar via een volgende deur naar een volgende kamer. De keuken was gevuld met geuren en warmte. Maria, de hulp, stond driftig in een pan te roeren en leek Charlottes aanwezigheid niet te hebben gemerkt.
“Is er iets waarmee ik kan helpen?” vroeg Charlotte, en ze zag Maria opschrikken van haar klus. “Nee, nee.” Zei ze, er nog wat onverstaanbare Franse woorden achteraan mompelend, waarna ze weer verder ging met koken.
De volgende deur bracht haar naar een donkere kamer met twee kleine ramen, waarvoor donkerrode gordijnen hingen. De muren stonden vol met oude boeken en in de ene hoek stond een oud uitziende pianoforte. In de andere, vlak naast de deur, stond een grote en comfortabele zetel.
Ze liet haar handen langs de met boeken gevulde muren glijden, pakte een willekeurige uit de kast en nam plaats in de stoel.
In stilte bladerde ze door het boek heen zonder er maar een woord van te lezen. Frans. Kon ze natuurlijk niets van begrijpen. En Frans was niet het enige wat ze niet kon begrijpen. Dit alles kon ze niet begrijpen. Was ze echt in een soort van ‘grappige’ grap getrapt, dan hadden de bedenkers er wel flink hun best voor gedaan. Het leek haar net zo onmogelijk als dat ze plotseling naar de 19e eeuw was getoverd.
Ze legde haar hoofd in haar handen en zuchtte en zat daar even, totdat de stem van de hulp haar wakker deed schrikken. “Mademoiselle Dupont?”
Charlotte keek op en glimlachte flauwtjes, en Maria zei in gebroken Engels met een zwaar Frans accent: “Mijn meesteres en haar broer vragen mij u mee te delen dat het diner over een halfuur geserveerd wordt.” Ze maakte aanstalten weer te vertrekken met een kort knikje.
“Nee, nee!” zei Charlotte. “Maria, wacht. Ik wil niet tot last zijn. Ik was eigenlijk van plan zo te vertrekken.”
Maria verontschuldigde zich en verliet de kamer.
Tralala ik heb het eindelijk helemaal gelezen n.n
BeantwoordenVerwijderenHet is goed, dit. Echt. Dude.